وقتی خبر را میخوانی شاید احساس افتخار بکنی.ایران نهمین کشوری است که توانسته است رآکتور آب سنگین داشته باشد ولی به محض اینکه به خبر بعدی خبرگذاری ها میروی این افتخار به هوا میرود و شاید حتی به نفرت و کینه هم تبدیل شود!

میخواهم بدانم آیا ۸ کشور دیگری که به این تکنولوژی رسیده اند هنوز در حل کردن مشکلات جزئی خود عاجز و ناتوان هستند؟ آیا برق در پایتخت این کشورها با چند ساعت قطعی مواجه می شود؟آیا مردم بعضی از استان ها و ایالت های این کشورها چند ساعت در روز برق ندارند و باید در گرمای نزدیک ۵۰ درجه بدون کولر سر کنند؟ آیا بازماندگان طوفان کاترینای آمریکا مثل بازماندگان زلزله بم هنوز بی خانمان هستند؟ و هزاران آیای دیگر که شاید بتوانم تمام این صفحه را با آن سوالات پر کنم.

مساله اینجاست که هنوز خیلی از مردم ما مخصوصا در استان های مرزی برای استفاده از آب شیرین و زلال مشکل دارند و اکثر آنها قدرت خرید آب معدنی را ندارند! شاید اینجا باشد که این فکر به ذهنمان خطور کند که ای کاش به جای سنگین کردن آب اول آب را تصفیه میکردیم!

خبری که این روزها من را آزرده میکند این است که مردم خوزستان و خیلی از استان های کشور با مشکل برق مواجه هستند.قطعی برق باعث میشود که نتوانند از کولر استفاده کنند.تصور این گرما بدون کولر واقعا برای من خیلی سخت است مخصوصا وقتی که متوجه شوی ۸۵ درصد ثروت طبیعی ایران در استان خوزستان متمرکز شده است و مردم آن تا این حد با مشکلات متفاوت رو به رو هستند.

این خبرها به تنهایی شاید باعث افتخار و غرور ملی شود ولی وقتی خبرهای دیگر در کنار آن قرار میگیرند متوجه میشوی که چه خبر بی ارزشی را خوانده ای.خیلی وقت است که افتخار ملی را در سراب میبینم.

 ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

بسیار مرتبط با این مطلب:

دریافت ۲۰ میلیون تومان برای بازسازی (۵ ماه پس از زلزله)

 ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ